Kruip jij weg of laat jij je zien?

Ken je dat gevoel, dat je denkt dat je niet goed genoeg bent, dat anderen veel knapper, slimmer, leuker, creatiever, gezelliger zijn dan jij? Dat je je afvraagt wat jij nou te bieden hebt en waarom jij nu eigenlijk leeft? Dat je er niet toe doet? Dat je dan het liefst weg wil kruipen in een donker hoekje, zodat je de pijn hiervan niet voelt?

Ik ken dit gevoel maar al te goed!

Als baby worden we allemaal geboren met een groot zelfbewustzijn. Baby’s zijn nog duidelijk verbonden met het licht van boven. Baby’s geven door te huilen aan wanneer ze iets nodig hebben. Als ze blij zijn, maken baby’s vrolijke geluidjes en bewegingen. Baby’s zijn helemaal zichzelf en trekken zich niets aan van wat de omgeving van hen vindt. De omgeving vindt het vooral vaak schattig en reageert er met liefde op.

Dan groei je op. Van je ouders en andere mensen uit je omgeving leer je wat hoort en wat niet hoort. Je leert normen en waarden. Je beeld van de wereld en daarmee ook het beeld van jezelf wordt gevormd aan de hand van de ervaringen die jij opdoet in het leven en aan de hand van de normen en waarden waarmee je wordt grootgebracht.

Hier gaat het zelfbeeld dat je als baby had verloren!

Ineens worden er van alles van je verwacht, moet je aan eisen voldoen. Ook word je vaak afgeremd in je zijn. “Doe nou maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!” is voor veel mensen een bekend gezegde. Gevolg: je houdt je in en stemt je af op de verwachtingen van de omgeving. En je raakt jezelf kwijt!

Hoe komt dit nou?

 Het is goed je te beseffen dat je ouders (en je voorouders) ook baby’s zijn geweest met dezelfde onbevangenheid. En dat ook zij op hun beurt gevormd zijn door hun omgeving en het leven. Iedere generatie bouwt verder waar de vorige generatie is gebleven. En daar zit nou net het probleem. En daarmee ook de oplossing!

Vaak hebben we de neiging bij anderen te checken of we het wel goed doen. We vragen anderen om raad. We luisteren naar de waarschuwingen van onze ouders. We vergeten hierbij echter naar onszelf te luisteren. Het probleem is dat je ouders jou nooit echt  zullen snappen, ook al doen ze nog zo hun best! Jij gaat namelijk verder waar zij gestopt zijn. Jouw horizon ligt veel verder dan die van hen. Net zoals die van jouw kinderen weer verder ligt dan die van jou. Wanneer jij dus bevestiging zoekt bij je ouders, zal je je keer op keer teleurgesteld voelen. En misschien ook wel afgewezen.

Hoe dan wel?

Besef dat jij alle wijsheid in je hebt. Je hoeft er alleen maar weer contact mee te maken. Dit doe je bijvoorbeeld door  op een rustige plek te gaan zitten en stil te worden in jezelf. Adem een paar keer diep in door je neus en uit door je mond. Laat alle gedachten die je krijgt gewoon voorbij komen, besteed er geen aandacht aan. Leg je handen op je hart en adem wit licht uit de kosmos van boven je hoofd via je kruin naar je hart toe. Stel een vraag aan je hart en wacht op het antwoord. Dit kan komen in de vorm van een beeld, een woord, een gevoel, een geur, of iets anders wat je herkent.

Besef dat je geen goedkeuring meer nodig hebt van je ouders of je omgeving. Alleen van jezelf. Wijs jezelf niet meer af. Ga verder waar je ouders gebleven zijn en besef dat zij het voorgaande pad voor je hebben neergelegd, zodat jij nu verder kunt. Straal weer zoals je deed als baby en verblijd de wereld met jouw licht! Je bent nodig!

Dit artikel is ook geplaatst op www.vrouwenpassie.nl

Mag ik je helpen?

Ben jij ergens nog op zoek naar goedkeuring van je ouders en wil je echt op eigen benen staan? Vraag dan een gratis, korte online kennismakingssessie aan om te zien hoe ik je kan helpen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *